In dankbare herinnering aan

Father Charles van Drunen

Missionaris van Mill Hill
* 28 januari 1923 + 29 juli 2007

 

1936-1944: Student te Tilburg en Haelen.
1945-1946: Theologie te Roosendaal
1946-1948: Theologie in Mill Hill, Londen
11 juli 1948: Priesterwijding in Londen
1948-1971: Missionaris in Oeganda
1971-1974: Werkzaam in Amerika
1974-1986: Missionaris in Oeganda
1987-2004: Rector in de Zellebergen, Oudenbosch
2004-2007: Missiehuis Vrijland waar hij, mede dankzij
de goede verzorging, genoot van een welverdiende rust.

Dat hij moge rusten in vrede

Onze oprechte dank voor uw liefde, medeleven en zorg tijdens
het leven en bij het overlijden van onze broer, zwager, oom
en mede-missionaris, Charles

Familie van Drunen -------------------------------Oosterbeek
Missionarissen van Mill Hill ------------------2 augustus 2007

Charles was een doorzetter, iemand die stond voor
wat hij dacht dat gebeuren moest. Als missionaris in
Oeganda pakte hij van alles aan, bouwen, les geven,
maar zijn voorkeur ging naar de medische kant. Dankzij
weldoeners heeft hij op dit gebied veel kunnen doen.
Het liefst had hij naast zijn priesterlijke opleiding voor
dokter gestudeerd, om zo de mensen beter te kunnen helpen.

Charles heeft in veel parochies in Oeganda zijn steentje kunnen
bijdragen: Budini, Iganga, Naggalama, Buswale, Wesunire, enz.
Na een tussenpoze van 3 jaar in Amerika was hij weer terug
in Oeganda en belandde hij in de stadsparochie te Jinja.
Ook hier weer had hij een polikliniek om de mensen te helpen.

Na 10 jaar Jinja vond hij het beter om plaats te maken voor
Afrikaanse collega's en besloot hij zich verder in Nederland
dienstbaar te maken. Als rector van het bejaardencentrum de
Zellebergen te Oudenbosch heeft hij nog gedurende 17 jaar
de bejaarden met hart en ziel mogen bijstaan.

Toen werd het voor hem tijd om te gaan rusten, want hij had
intussen een hartoperatie gehad en een flinke diabetes ontwikkeld.
In Missiehuis Vrijland kon hij tot rust komen en had hij tijd om
te genieten van klassieke muziek, van zijn scootmobiel en van
zijn computer. Maar ook van zijn familie kon hij genieten. Ze
kennen hem allemaal als iemand die een ruime belangstelling
had voor iedereen.
Voor de mensen in Vrijland was hij een vriendelijke, opgeruimde
en behulpzame man, waar iedereen graag een praatje mee maakte.

Charles, bedankt voor alles, rust nu in vrede, en "tot subiet!