Van: Martien van Leeuwen [martiensimba@jozefmhm.nl]
Verzonden: vrijdag 4 september 2009 16:28
Aan: henniewehkamp@jozefmhm.nl
Onderwerp: Golfballen brengen gelukGolfballen brengen geluk!
door Martien van Leeuwen
Mijn naam is Ultra, goed voor u om te weten want in dit verhaal komt u mij vaak tegen
omdat het helemaal over mij gaat. Ik heb alles wat geschreven staat zelf meegemaakt
en aan den lijve ondervonden. Leuk hoor, dus lees vooral verder en ga er maar lekker
voor zitten. Zelf doe ik dat nooit, ik heb namelijk helemaal geen zitvlak, ben helemaal
rond, net als mijn maatjes en soortgenoten Pinnacle, Ultra, B-square, Fitleist,
Topflite,Nassau en anderen die ik vrijwel dagelijks ergens ontmoet op de Green. Hoe
we daar komen? Ja, dat is een heel verhaal en begint bij de eerste T-off . Je snapt het
al, het gaat hier om een sport die Golf heet. Doorgaans bestaan golfbanen uit 18 holes
die onderling verdeeld zijn in verschillende afstanden. Het loopt uiteen van 150 tot wel
450 of meer meters. Je hebt een Par 3, 4 en 5, afhankelijk van de afstand van de afslag
tot aan de hole waar de bal uiteindelijk in terecht moet komen. Ik vind het heerlijk om
op de Tee gelegd te worden. Dat is een ceremonie op zich, mijn baasje neemt mij
zorgvuldig in de rechterhand, aait over mijn kru…… neen niet krullebolletje, maar
gewoon over mijn bolletje, geeft mij altijd een kusje en dan wordt ik geplaatst op de T.
Daar lig ik dan, in afwachting van hetgeen komen gaat. Nou Ultra, hoor ik dan zeggen
“doe je best”. Mijn baasje kiest positie, heeft al een wooden club gekozen waarmee zij
dan een geweldige mep geeft tegen mijn achterste met de bedoeling dat ik zover
mogelijk richting de green vlieg. Heel veel geluk als ik dicht bij de vlag eindig voor mijn
baasje. Meestal lukt dat niet zo best. In mijn vlucht kom ik allerlei obstakels tegen, zoals
struiken, bomen en zandkuilen. Je zult het niet geloven, maar ik heb zelf gezien, -niet
verder vertellen hoor- dat er mensen zijn die met opzet zulke obstakels geplant ofwel
gegraven hebben. Ik kan ze wel mores leren die lieden. Ja, moet je maar eens mee
maken die ellende als ik in plaats van op de green in de struiken dan wel de zandkuil
beland. Dat vind mijn baasje helemaal niet leuk. Laatst was dat ook weer het geval,
krijg ik een geweldige mep, hetgeen ik overigens heel fijn vind, hoe harder hoe liever,
máár daar kwam ik me toch in een wirwar van boomtakken terecht zeg. Moet je niet
meemaken. Had je het geschreeuw moeten horen van mijn baasje. Ai –ai ai ai jij!
Lieve grutten wat een ellende zeg. Je snapt het al, ik kwam tussen brandnetels en
struiken terecht, helemaal niet leuk voor mijn baasje. Die zag het helemaal niet zitten,
van verre hoorde ik haar al zeggen: nou, die laat ik maar liggen daar zoek ik niet naar
hoor, ik neem gewoon een andere. Nou, het zou je maar gebeuren, ik maar denken dat
ze heel veel van me hield en dan wordt je zo maar afgedankt! Ik zou er een trauma aan
overgehouden hebben, ware het niet zo dat ik als naaste buurman Pinnacle aantrof
die hier ook al geland was en al dagen lang helemaal alleen had liggen te
blauwbekken. Hij helemaal in zijn sas toen ik pal naast hem neer plofte onder het
struikgewas. Twee maatjes werden we, die hetzelfde lot beschoren waren dachten we.
Onze laatste rustplaats in de natuur, samen helemaal stil liggend, geen toekomst, een
gebed zonder einde. Ik zeg nog tegen Pinnacle, “snap jij dat nou Pinnacle’tje, het ene
moment krijg je nog een knuffel en dan een flinke mep en daar is het dan mee
gedaan? Dat kan toch niet?”“Ach m’n lieve Ultra zei Pinnacle je weet maar nooit waar het allemaal toe leidt. Ook
voor jouw baasje is dit niet leuk, zij is ook maar een mens en alhoewel ze het wel
probeert, ze kan er nog maar weinig van. Van de clubleiding mag ze niet eens zoeken
naar je, dat kost teveel tijd zeggen ze dan. Het leven gaat door, zie het dus maar niet zo
zuur in. Ze houdt best wel van je maar maak je niet dik. Ga nu maar lekker slapen,
morgen is weer een andere dag en wie weet wat er dan allemaal op ons afkomt. Ik kan
niet geloven dat dit voor ons het einde is”. En met deze troostwoorden viel ik in slaap,
helemaal weg van de wereld.Wakker werd ik, een paar dagen later denk ik, ik voelde dat ik opgepakt werd en
weggedragen. Enne, ik niet alleen, nee, ook mijn lieve Pinnacle’tje werd
meegenomen. Ik hoor en voel het nu nog. Er kwam ene meneer aan die met laarzen
aan en in spijkerbroek door het natte gras, brandnetels en struikgewas aan het zoeken
was naar verloren golfballen zoals wij samen. Ik hoor hem nog zeggen: “Ha, geluk,
twee in een klap”. Hij bedoelde daar kennelijk mee dat hij twee ballen tegelijk had
gevonden. Wij werden meegenomen in zijn tas. Bij hem thuis aangekomen lagen al
soortgenoten op ons te wachten, wel 5 tot 600 waaronder ene Top-flite, een ABN-
AMRO-, Blokker- en KLM balletje en ook een van Heijmans de wegenbouwer. Allemaal
bondgenoten geworden alhoewel er duidelijk verschil was onder ons van wat men in
de mensenwereld noemt ‘Kwaliteit’. Voor ons maakte dat niets uit, wij waren allen met
hetzelfde lot beschoren. Waar zou onze toekomst toe leiden? Dat was toch wel een
hele vraag. Het duurde niet lang voor het antwoord duidelijk werd. Onze nieuwe baas
bleek iemand te zijn die zich zijn hele lange leven lang al ingezet scheen te hebben
voor mensen aan de andere kant van de wereldbol. Voor mensen die het ietsje minder
goed hebben dan de bewoners van de Westerse Wereld. En waarom die meneer ons
golfballetjes nou op ging zoeken? Dat is bijna niet te bevatten zeg, als je dat hoort, dan
krijg je tranen in je ogen. Zo mooi!Het is allemaal te doen voor kinderen in Kenia die net als wij golfballen door hun
baasjes verlaten zijn, te vondeling worden gelegd. Wel met het verschil hierin, dat wij
golfballen gewoon niet de moeite waard werden bevonden opgezocht te worden, en zij
de kinderen van Kenia met pijn werden achtergelaten in een weeshuis omdat de
baasjes, ook wel ouders genoemd er vanwege armoede of andere redenen niet voor
konden zorgen. Dat is toch ook wat zei ik nog tegen Pinnacle, als daar nu eens iets
aan gedaan kon worden!Warempel, het ene wonder is nog niet geschiedt of het andere doet zich voor. Die man,
waar ik het over heb, met de grote laarzen en in spijkerbroek is ene broeder Martien en
heeft zichzelf over een weeshuis ontfermd in Kenia. Hij probeert op allerlei manieren
aan geld te komen voor het weeshuis, Rang’ala in West Kenia.Wat ik zo fantastisch vind zei ik nog tegen Pinnacle’tje – met wie ik toch een beetje
een band had opgebouwd- is dat wij nu een nieuwe bestemming hebben in onze
golfwereld. Want het is mij ter ore gekomen dat broeder Martien ons ‘aan de man’
probeert te brengen en de opbrengst ervan naar Kenia stuurt voor het Weeshuis waar
doorgaans een veertigtal kinderen van 0 tot 4 jaar oud wonen en worden verzorgd door
lieftallige Keniaanse zusters.Na een forse wandeling kwamen we aan in het huis waar broeder Martien woont en
werden wij ‘opgeslagen’ bij een heel groot aantal soortgenoten. Honderden golfballen
van allerlei soort en makelei. Sommigen met reclameplaatjes of –teksten en anderen
gewoon zoals jij en ik Pinnacle, alleen de naam en verder niets. Kwaliteit denk ik maar,
dat behoeft geen verder tekst.En weet je Pinnacle, wat ik nu zo mooi vind is dat wij samen werden verkocht aan een
heel aardige meneer die boven op de prijs van slechts 20 cent er gewoon een
schenking bij voegde voor het Weeshuis. En weet je, ik ben helemaal niet boos meer
op die lieden die stiekem bomen, struiken en zandkuilen hebben aangelegd. Sorry
hoor lieve mensen, jullie hebben dat goed gedaan!Dus, eind goed al goed: Het is waar:
GOLFBALLEN brengen GELUK.
Martien van Leeuwen mhm Email: martiensimba@jozefmhm.nl
Sint Jozefhuis 026-3397560
Johannahoeve 4
6861 WJ Oosterbeek Bankrekeningnummer:40.59.43.857
Martien van Leeuwen
Johannahoeve 4
6861 WJ Oosterbeek
026-3397560
